วันพฤหัสบดีที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2554

ชีวิตครูบนดอย

ใครจะรู้บ้างว่าในเช้าวันจันทร์ที่แสนจะวุ่นวายในเมือง  ที่เผชิญกับปัญหารถติด  ก็ยังมีกลุ่มคนอยู่กลุ่มหนึ่งที่ประสบปัญหารถติดเหมือนกัน  แต่บังเอิญติดหล่ม  กลุ่มคนที่ว่านี้ก็คือบรรดาพ่อพิมพ์แม่พิมพ์ที่ต้องเดินทางเพื่อทำหน้าที่กองหน้าของรัฐบาล  ที่บุกตะลุยทำลายล้างการอ่านไม่ออก  เขียนไม่ได้ของเด็กนักเรียนที่อยู่ในถิ่นห่างไกล ในที่นี้จะขอกล่าวถึงอำเภออมก๋อย  จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งพวกเขาเองก็ถูกขนานนามว่า "ครูดอย"  ชีวิตการเดินทางที่ยากลำบากทำให้ครูดอยมีความรักใคร่กลมเกลียวกัน  มีความสมัครสมานสามัคคีกัน มีความเห็นอกเห็นใจกัน และก็มีความรักกัน  ส่วนมากครูดอยคือครูที่จบใหม่ไฟแรง  เมื่อครั้งสัมภาษณ์ก่อนบรรจุทุกคนพูดเสียงเดียวว่า"ไม่ว่าจะได้บรรจุที่ใดไม่เคยกลัวความลำบาก" ถึงแม้บางคนเมื่อมาเจอสภาพจริงๆยังไม่ถึงเดือนก็ต้องหลั่งน้ำตากับความทรมานในการเดินทาง บางโรงเรียน  3  ชั่วโมงจากตัวจังหวัดถึงอำเภอที่บรรจุ  และอีกเกือบ 12  ชั่วโมง  ในการขี่มอเตอร์ไซค์ซ้อนสองลัดเลาะตามป่าเขา  ขึ้นเขา ลงเขา ผ่านธารน้ำ ลุยโคลน ทานข้าวร่วมกันกลางธรรมชาติที่สองข้างทางมีแต่โคลนและต้นไม้ บางครั้งต้องช่วยกันเข็นรถ(มอร์เตอร์ไซค์)เพราะรถติดหล่มท่ามกลางดินโคลนและสายฝนที่โปรยปราย  บางครั้งรถเสียหลักไถลตกดอยต้องช่วยกันดึงกันฉุด  ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ครูดอยคู่ซ้อนท้ายหลายคู่(คู่ชาย-หญิง)ที่ลงเอยด้วยเห็นใจกันและรักกัน  ดังคำพูดที่ว่า  "รักแท้แพ้ใกล้ชิด"  ถึงแม้จะมีอุปสรรคมากมายขวางกั้นแต่ก็ไม่ได้ทำให้ศรัทธาและความตั้งใจที่มีอยู่ของครูดอยลดลงไปตามสภาวะ  กลับจะมีแต่ความหึกเหิมและกำลังใจเต็มเปี่ยม  เพราะครูดอยเขาไม่ทิ้งกันอีกทั้งกำลังใจยังอยู่ข้างๆนั่นเอง


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น